Συνηθίζεται τέτοιες μέρες να γίνεται απολογισμός του χρόνου που πέρασε. Βάζουμε στόχους για τον επόμενο. Οκ. Προσωπικούς στόχους ως επι το πλείστον. Δεν είναι κακό αυτό. Όμως οι περισσότεροι έχουμε κολλήσει στο εγώ μας.
Την ίδια στιγμή που ζούμε την έκσταση του χριστουγεννιάτικου καταναλωτισμού, τριγύρω μας υπάρχουν ένα σωρό άνθρωποι που υποφέρουν. Κι αν είναι δύσκολο να σκεφτούμε τρόπους για να βοηθήσουμε τα παιδάκια στην Αφρική, για παράδειγμα, σίγουρα, υπάρχουν πολλοί εδώ τριγύρω που θα ήθελαν να τους απλώσουμε το χέρι.
Όχι φιλανθρωπικά. Δεν μου αρέσουν οι φιλανθρωπίες. Αλλά νομίζω ότι τα λόγια, είτε σε γραπτό είτε σε προφορικό επίπεδο, περισσεύουν. Πόση κειμενοπαραγωγή πια! Ας πράξουμε του χρόνου. Να ζητήσουμε από αυτούς που είναι αρμόδιοι να αναλάβουν τις ευθύνες τους. Να πιέσουμε για να μην υπάρχουν διακρίσεις οι οποίες προβλέπονται μάλιστα ΚΑΙ από το νόμο.
Όχι φιλανθρωπικά. Να υιοθετήσεις ένα παιδάκι, μέσω των διαφόρων οργανώσεων, στην Αφρική δεν λύνει όλο το πρόβλημα. Αν το έκανε, δεν θα συνέχιζαν να πεθαίνουν τόσα παιδιά κάθε χρόνο. Νούμερα που ποτέ δεν γίνονται πρωτοσέλιδα. Ή τα έχουμε συνηθίσει, ή δεν θέλουμε πια να τα θυμόμαστε.
Στην Κύπρο για την καταπολέμηση της πείνας, για παράδειγμα, οργανώνονται φιλανθρωπικά δείπνα στο Χίλτον! Για τα παιδιά με ειδικές ανάγκες οι ραδιομαραθώνιοι...
Καθώς θα μπαίνει ο νέος χρόνος ας σκεφτούμε. Πότε ήταν η τελευταία φορά που κάναμε μια διαμαρτυρία; Μια εκδήλωση συμπαράστασης; Που οργανώσαμε μια κινητοποίηση για να διεκδικήσουμε όσα στερούν σε εμάς ή σε συνανθρώπους μας; Το 2008, τα προβλήματα αυτά δεν θα φύγουν ως δια μαγείας, παρόλο που κάθε φορά η νέα χρονιά αντιμετωπίζεται ως κάθαρση και άφεση των όποιων αμαρτιών και ως γύρισμα σε καινούρια και ολόλευκη σελίδα. Πώς θα συμβάλουμε, λοιπόν, στο να κάνουμε τον κόσμο γύρω μας καλύτερο (έστω και στο ελάχιστο), το νέο χρόνο που μας έρχεται;
Η ευτυχία που είναι πιθανότερο να γίνει πραγματικότητα δεν βρίσκεται στην προσωπική στοχοθεσία του καθενός για το νέο χρόνο. Η ευτυχία που είναι πιθανότερο να γίνει πραγματικότητα, βρίσκεται στο να δουλέψουμε όλοι μαζί για έναν καλύτερο κόσμο...
Με αυτές τις σκέψεις, και το σχετικό βιντεάκι που μου τις προκάλεσε, θα ευχηθώ να περάσετε καλά και να σκεφτείτε. Να σκεφτείτε πώς θέλετε να είστε του χρόνου και να αγωνιστείτε για να το πετύχετε στο μέγιστο δυνατό βαθμό.
Το blog θα επανέλθει με κείμενα για το αφιέρωμα στα κυπριακά δημόσια σχολεία στις αρχές του Γενάρη. Σας αποχαιρετώ προσωρινά, με τις θερμότερες ευχές μου!
25 Δεκ 2007
And what have you done?
22 Δεκ 2007
Recollections of my adventurous school life
Ακολουθεί το κείμενο της Roam, όπως σας τάξαμε, που θα φιγουράρει πρώτο-πρώτο μέχρι την Τρίτη. Θα ακολουθήσει ευχετήριο μήνυμα λόγω εορτών και ένα διάλειμμα του blog επειδή θα απουσιάζω. Αρχές Γενάρη θα συνεχίσουμε με τα κείμενα του Bestman και του Anef_. Όσοι άλλοι επιθυμείτε να συμμετέχετε με κείμενα στο αφιέρωμα για τα κυπριακά δημόσια σχολεία, στείλτε τα με μέηλ. Παρακαλώ μην ξεχνάτε να βάζετε και τίτλο, κι αν θέλετε και καμιά εικονούδα για να ομορφαίνει το τοπίο. Ευχαριστώ πολύ και σας αφήνω με τις σκέψεις της Roam.
Τα θρησκευτικά με την τόσο απαρχαιωμένη σκέψη και το promotion του Χριστιανισμού με βάση το φόβο προς το Θεό, πού τα βάλλεις? Δευτέρα γυμνασίου μάλιστα έτυχεν να μας πει ο θρησκευτικός μας πως εν να πεθάνουμε ούλλοι που καρκίνο και εν επειδή ο κόσμος εν ζηλιάρης και κακός που στέλλει ο θεός σεισμούς (ενευριάσαμεν τον πολλά!).
Είχα και μιαν άλλη πελλή καθηγήτρια Αγγλικών που μια φορά εμάλλωσε με μια συμμαθήτρια μου και επαίξαν ξύλο, κυριολεκτικά.
Που την άλλη, έτυχε μου να έχω και λίγους εξαιρετικούς καθηγητές. Πρώτος που ούλλους ο κύριος Πάμπος ο φιλόλογος. Μελετημένος και μετρημένος άνθρωπος. Που έγινεν ο πόλεμος στο Αφγανιστάν ήταν ο μόνος που έκατσε να μας πει 2 κουβέντες. Και ο Μιτίδης, που κάμνει τα σκίτσα στο Φιλελεύθερο, έκαμνε μου αγγλικά. Περιττό να σας πω ότι έβαλλεν μας να κάμνουμε ποτζίντα σκεδιούδκια...
Τζίνο που μου έμεινε που το Γυμνάσιο εν η ιδέα ότι οι καθηγητές διορίζονται χωρίς τα απαραίτητα qualifications. Ποιος του ελέγχει? Πάντως σίγουρα όχι ο επιθεωρητής που έρκεται κάθε κότζινη Πέμπτη. Όποτε ήταν να έρτει εβάλλαν μας να κάτσουμε καλά, τα πουκάμισα μας μέσα, επαρακαλούσαν μας να ψηλώνουμε το χέρι μας...εσυμπεριφέρουνταν μας άψογα. Την επόμενη μέρα όμως...
Όσο για τους συμμαθητές μου στο Γυμνάσιο ποττέ εν μου άρεσε το ‘είμαι πελλός τζαι λέσιην’. Εκάμναν καφκάες μες τη μέση του σχολείου απλά για να πιαν λλίη σημασία. ΄Η το να μεν φορούν στολή νευριάζει με. Ή που εν να φορούμεν ούλλοι κάτι neat και ομοιόμορφο ή που εν να το κάμουμε τέλια πορνό τζαι γω να επήαινα με τες φανέλλες μου με τες νεκροκεφαλές τζαι τον αντίχριστο. Εδώ που τα λέμεν όμως, ποττέ εν έβαλα τα πουκάμισα μου μέσα. Έφα αμέτρητες παρατηρήσεις.
Μετά που ήρτεν η ώρα να πάω στο αγαπητό σε όλους Ενιαίο Λύκειο άφηκα τα ούλλα τζαμέ. Ποιά είμαι, πού πάω, τί θέλω να σπουδάσω? Να πάω να δώκω μες σε ένα κκόπι πέιστ του χάους του Γυμνασίου εν το θελα. Και άσε που έθελα να πάω Αγγλία. Η απόφαση ήταν μία. Ή να φκω που το σχολείο και να πουλώ λεμονάδες μες το δρόμο ή που εν να πάω ιδιωτικό. Ε ναι, τελικά επήα ιδιωτικό.
Δεν μετανοιώνω καθόλου αυτή την απόφαση. Εννοείται πως καμία σχέση η οργάνωση και η πειθαρχία στο ιδιωτικό σε σχέση με το δημόσιο. Το πρόγραμμα μας έτοιμο πριν ανοίξει το σχολείο, οι καθηγητές εξέραν ίντα που τους γίνεται τζαι που έπρεπε να ένει στην πρώτη περίοδο.
Επίσης κόφτει τους να πιάσεις έναν άλφα βαθμό. Στο κάτω κάτω πιερώνεις, έχεις απαιτήσεις και η δουλειά τους γίνεται κάθε λλίο assessed με βάση τους βαθμούς που πιάνεις εσύ.
Ξέρουν την ύλη που διδάσκουν, κάθε λλίον παν σε meetings για τα A Levels/O Levels.
Και να πεις ότι τους κόφτει μόνο για την χρονική περίοδο που είσαι τζαμέ στο σχολείο τζαι κοττάς τους τα, εν νεν έτσι. Ακόμα και μετά που κάμνουμε graduate ρωτούν και ενδιαφέρονται για το πως τα πάμε. Εκτιμούμεν τους τζαι εκτιμούν μας.
Άλλη κοινωνία, πιο κλειστή. Όχι απαραίτητα ελίτ, αλλά πιο δεμένη.
Απο θέμα επιπέδου πιστεύω το λύκειο υπερτερεί τουλάχιστον στα μαθηματικά και στη φυσική (τούτα που ξέρω σίουρα). Αλλά τι να κάμεις τη διδακτέα ύλη άμαν ο τρόπος διδασκαλίας εν νεν σωστός? Γιατί αν ήταν σωστός εν θα εβουρούσαν τα κοπελλούδκια του κόσμου στα ιδιαίτερα.
Δηλαδή τωρά που το σκέφτουμαι, αν επηαίναν μόνο στα ιδιαίτερα το απόγευμα πάλε ήταν να περάσουν τις προεισαγωγικές.
Η κατάσταση αηδιάζει με. Πόσον δημόσιο είναι το δημόσιο αν με έμμεσο τρόπο αναγκάζει τους μαθητές να πληρώνουν αδρά για τουλάχιστον 3 μαθήματα σε ιδιαίτερα. Άκουσα και για περίπτωση που επληρώναν 100 λίρες το μήνα για ΈΝΑ μόνο μάθημα. Κάμε το επί 3, εν όσα εδιούσα εγώ στο ιδιωτικό. (Και στο ιδιωτικό μπόρεις να πιάσεις και υποτροφία... έτσι μια σούμα πρέπει να τους έδωκα γύρω στις 9 000).
Φυσικά το λάθος μπορεί να εν τζαι επειδή εν περιορισμένες οι θέσεις στο Παν. Κύπρου. Ούλλοι θέλουν τη θέση. Πέρκι να είχε παραπάνω chance να μπω στο Cambridge παρά στο UCy.
Ελπίζω με τα νέα πανεπιστήμια ( ΤΕΠΑΚ και τα ιδιωτικά) να καλυτερεύσει η κατάσταση.
Εν κατακλείδι να σημειώσω ότι με καμία δύναμη εν θα επήαινα ολόισια ιδιωτικό γιατί τα λεφτά εν πολλά και που τη στιγμή που μπόρεις να πάεις πριν τα O Levels, γιατί να μεν πάεις από την 4η τάξη και μετά? Και στο κάτω κάτω η εμπειρία του Γυμνασίου έκαμε με να εκτιμήσω την σωστή παιδεία.
« Αγάπη μου θέλεις να πάεις ιδιαίτερα για να περάσεις ιδιωτικό?»
«Μάμμα, όι. Εγώ εν να πάω όπου παν οι φίλες μου! Τζαι θέλω να γίνω δασκάλα. Πώς εν να γίνω δασκάλα, αν πάω ιδιωτικό?»
Εν που τότες που εμπορούσα να έβρω τις καλύτερες δικαιολογίες για να γλυτώσω τον εαυτό μου που any unwanted situations (ποττέ εν έθελα να γίνω δασκάλα).
Άρα άρεσκε μου το δημόσιο σχολείο όπως το είχα γνωρίσει όταν ήμουν 1.30μ.
Άρεσκε μου που είχα κάποιον να μου μάσιετε να κάμνω πράματα (βλέπε δασκάλα,, έτυχε μου και 2-3 φορές ναν δάσκαλος).
WOW τι μεγάλο πράμα ο δάσκαλος. Ήταν θεοί στα μάθκια μοας και φυσικά το definition του ξερόλα.
Τζείνο που με έκαμε στην αρκή discourage στο δημοτικό ήταν τα τετράδια με τις άσπρες τις κόλλες. Τα παιδάκια τα ζαβρά εν κανεί που ο νους τους λαλεί τους να γράφουν ανάποδα, το να γράφουν σε μια ίσια γραμμή εν βάσανο! Βρε γύριστην κόλλα έτσι, άλλοσπως, γράψε με το χέρι σου πουπάνω/πουκάτω/να αιωρείται...
Please κυρία δασκάλα βοήθα με.
Too late. Η εμπειρία ήβρεν μου λύση για ούλλα.
Παράπονο έχω και που το μάθημα της μουσικής. Ίσως γιατί εκάμναν μου πάντα οι παράξενοι διευθυντές. Όι πέτε μου, είπαμεν το πιτσικάτο βκάλλει ενδιαφέρον ήχο πας το βιολί αλλά ολόκληρο το μάθημα να βλέπεις και να ακούεις ένα βιολί σε ρόλο κιθάρας εν σπαστικό.
Ποττέ εν μου αρέσαν τα μαθηματικά, εύρισκα τα δύσκολα. Και η ιστορία ήταν βαρετή...Ε τί μου άρεσκεν? Η Γεωγραφία!!! Έμαθα για το Παρίσι, το Τραφάλγκαρ Σκουέαρ (ήρτα και εγύρευκα τα πεζούνια της φωτογραφίας), το τροπικό και το ήπιο κλίμα...
Ούτε μου αρέσαν οι βρύσες με το νερό. Ελπίζω να το εγκαταλείψαν τούντο σύστημα. Πόσες φορές ήρταν και είπαν σας «μεν πιεις που τούτην, επιππίλλησεν την ο τάδε!!!».
Επίσης ποττέ εν εσυμπάθησα τους συνδέσμους γονέων. Τα κοπελλούδκια τους είχαν ‘άλλο αέρα’ και ενομίζαν πως εν ΟΙ παράγοντες. Είπαμεν να έχουν και οι γονείς say αλλά εν νεν και πολλά αντικειμενική η γνώμη τους...
Στο δημοτικό έμαθα να πιάνω αστεράκια, μπράβο, να γράφω ψέματα στις εκθέσεις μου για να γεμώνουν οι κόλλες, να μπαίνω στη γωνιά γιατί επετάκτηκα και είπα την απάντηση πριν μου δώσει το λόγο ο δάσκαλος (τραυματικές εμπειρίες...αλλά πόσην ώρα να καρτερώ πέρκι πουν την απάντηση!?).
Έμαθα να προσέχω την τάξη with all the sense of responsibility που μπορεί να έχει μια εφτάχρονη. Ξέρετε, στο διάλειμμα κάθε μέρα είχε γκρουπς που την επροσέχαν με το γυρί. ( Ήμουν prefect δηλαδή???)
Ααα μα ήμουν και πρόεδρος του σχολείου...εμάθαν με στα αξιώματα και εχαλάσαν με.
Το δημοτικό σε γενικά πλαίσια (τουλάχιστον την περίοδο 1993-1999) ήταν εξαιρετικό.
Εν μπορώ να πω, κάποιες δυσκολίες είχαμεν τες...σε καποια φάση αντί να κάμνω μάθημα σε τάξη έκαμνα μάθημα σε μια αποθήκη καταστήματος απέναντι που κατάστημα με lingerie…αλλά ντάξει. Εν επήεν ποττέ η μάμμα μου να διαμαρτύρεται πως εν να ππέσουν οι τοίχοι πάνω μου κτλ.
Οι δασκάλοι μου μάλλον εμάθαν μου τα πιο σημαντικά πράματα π.χ. να έχεις κάποιες αξίες (τζίνα ούλλα τα κείμενα του ‘Η Γλώσσα Μου’ ήταν τρομερά!!!). Έμαθα να δκιαβάζω το κείμενο τζαι να γίνεται εικόνα μες το νου μου, έμαθα να αγαπώ την πατρίδα (πόσες φορές να τραγουδίσουμε το 1η Απριλίου?)…
«Μάμμα, όι. Εγώ εν να πάω όπου παν οι φίλες μου! Τζαι θέλω να γίνω δασκάλα. Πώς εν να γίνω δασκάλα, αν πάω ιδιωτικό?»
Εν που τότες που εμπορούσα να έβρω τις καλύτερες δικαιολογίες για να γλυτώσω τον εαυτό μου που any unwanted situations (ποττέ εν έθελα να γίνω δασκάλα).
Άρα άρεσκε μου το δημόσιο σχολείο όπως το είχα γνωρίσει όταν ήμουν 1.30μ.
Άρεσκε μου που είχα κάποιον να μου μάσιετε να κάμνω πράματα (βλέπε δασκάλα,, έτυχε μου και 2-3 φορές ναν δάσκαλος).
WOW τι μεγάλο πράμα ο δάσκαλος. Ήταν θεοί στα μάθκια μοας και φυσικά το definition του ξερόλα.
Τζείνο που με έκαμε στην αρκή discourage στο δημοτικό ήταν τα τετράδια με τις άσπρες τις κόλλες. Τα παιδάκια τα ζαβρά εν κανεί που ο νους τους λαλεί τους να γράφουν ανάποδα, το να γράφουν σε μια ίσια γραμμή εν βάσανο! Βρε γύριστην κόλλα έτσι, άλλοσπως, γράψε με το χέρι σου πουπάνω/πουκάτω/να αιωρείται...
Please κυρία δασκάλα βοήθα με.
Too late. Η εμπειρία ήβρεν μου λύση για ούλλα.
Παράπονο έχω και που το μάθημα της μουσικής. Ίσως γιατί εκάμναν μου πάντα οι παράξενοι διευθυντές. Όι πέτε μου, είπαμεν το πιτσικάτο βκάλλει ενδιαφέρον ήχο πας το βιολί αλλά ολόκληρο το μάθημα να βλέπεις και να ακούεις ένα βιολί σε ρόλο κιθάρας εν σπαστικό.
Ποττέ εν μου αρέσαν τα μαθηματικά, εύρισκα τα δύσκολα. Και η ιστορία ήταν βαρετή...Ε τί μου άρεσκεν? Η Γεωγραφία!!! Έμαθα για το Παρίσι, το Τραφάλγκαρ Σκουέαρ (ήρτα και εγύρευκα τα πεζούνια της φωτογραφίας), το τροπικό και το ήπιο κλίμα...
Ούτε μου αρέσαν οι βρύσες με το νερό. Ελπίζω να το εγκαταλείψαν τούντο σύστημα. Πόσες φορές ήρταν και είπαν σας «μεν πιεις που τούτην, επιππίλλησεν την ο τάδε!!!».
Επίσης ποττέ εν εσυμπάθησα τους συνδέσμους γονέων. Τα κοπελλούδκια τους είχαν ‘άλλο αέρα’ και ενομίζαν πως εν ΟΙ παράγοντες. Είπαμεν να έχουν και οι γονείς say αλλά εν νεν και πολλά αντικειμενική η γνώμη τους...
Στο δημοτικό έμαθα να πιάνω αστεράκια, μπράβο, να γράφω ψέματα στις εκθέσεις μου για να γεμώνουν οι κόλλες, να μπαίνω στη γωνιά γιατί επετάκτηκα και είπα την απάντηση πριν μου δώσει το λόγο ο δάσκαλος (τραυματικές εμπειρίες...αλλά πόσην ώρα να καρτερώ πέρκι πουν την απάντηση!?).
Έμαθα να προσέχω την τάξη with all the sense of responsibility που μπορεί να έχει μια εφτάχρονη. Ξέρετε, στο διάλειμμα κάθε μέρα είχε γκρουπς που την επροσέχαν με το γυρί. ( Ήμουν prefect δηλαδή???)
Ααα μα ήμουν και πρόεδρος του σχολείου...εμάθαν με στα αξιώματα και εχαλάσαν με.
Το δημοτικό σε γενικά πλαίσια (τουλάχιστον την περίοδο 1993-1999) ήταν εξαιρετικό.
Εν μπορώ να πω, κάποιες δυσκολίες είχαμεν τες...σε καποια φάση αντί να κάμνω μάθημα σε τάξη έκαμνα μάθημα σε μια αποθήκη καταστήματος απέναντι που κατάστημα με lingerie…αλλά ντάξει. Εν επήεν ποττέ η μάμμα μου να διαμαρτύρεται πως εν να ππέσουν οι τοίχοι πάνω μου κτλ.
Οι δασκάλοι μου μάλλον εμάθαν μου τα πιο σημαντικά πράματα π.χ. να έχεις κάποιες αξίες (τζίνα ούλλα τα κείμενα του ‘Η Γλώσσα Μου’ ήταν τρομερά!!!). Έμαθα να δκιαβάζω το κείμενο τζαι να γίνεται εικόνα μες το νου μου, έμαθα να αγαπώ την πατρίδα (πόσες φορές να τραγουδίσουμε το 1η Απριλίου?)…
Έμαθα να αγαπώ τους συμμαθητές μου και να τους βοηθώ. Ακόμα θυμούμαι το Νικόλα που με έπρηζε στα τηλεφωνήματα να του εξηγήσω τα μαθηματικά, σαμπώς και γω έξερα τα!
Το Γυμνάσιο εν άλλη κουβέντα. Μπαμ και κάτω.
Παναγία μου, πολύς κόσμος!!! Και competition. Πλέον μπαίνουν τα Α και τα Β μες το παιχνίδι.
Οι καθηγητές (με λίγες εξαιρέσεις) ήταν ξινισμένοι ξερόλες.
Εμίσησα τα Αρχαία αφού ουσιαστικά δεν μας εμαθαίναν τίποτε useful εκτός που λλίες λέξεις ( τι με νοιάζει αν στα αρχαία η φλέβα ήταν φλεψ?).
Τα δε κείμενα...ωραία τα κείμενα αλλά ο τρόπος που βαθμολογούνται τα διαγωνίσματα εν εντελώς υποκειμενικός (ανάλογα με συμπάθειες).
Χαλά με λλίο το γεγονός ότι εν έμαθα να χειρίζομαι σωστά καμιά γλώσσα. Πάντα ένιωθα πως οι εκθέσεις έπρεπε να έχουν μια παρουσίαση κυρκιλλέ με άπλετα, εντυπωσιακά επίθετα (που εν εντελώς αχρείαστα μερικές φορές). Τα Νέα Ελληνικά και τα ‘κλασσικά μαθήματα’ στο σύνολο τους εβκάλλαν μου κάτι επιτηδευμένο και ψεύτικο. Έτσι τζαι γω είπα τους ‘άτε γειά!’ τζια έπια το science.
Το Γυμνάσιο εν άλλη κουβέντα. Μπαμ και κάτω.
Παναγία μου, πολύς κόσμος!!! Και competition. Πλέον μπαίνουν τα Α και τα Β μες το παιχνίδι.
Οι καθηγητές (με λίγες εξαιρέσεις) ήταν ξινισμένοι ξερόλες.
Εμίσησα τα Αρχαία αφού ουσιαστικά δεν μας εμαθαίναν τίποτε useful εκτός που λλίες λέξεις ( τι με νοιάζει αν στα αρχαία η φλέβα ήταν φλεψ?).
Τα δε κείμενα...ωραία τα κείμενα αλλά ο τρόπος που βαθμολογούνται τα διαγωνίσματα εν εντελώς υποκειμενικός (ανάλογα με συμπάθειες).
Χαλά με λλίο το γεγονός ότι εν έμαθα να χειρίζομαι σωστά καμιά γλώσσα. Πάντα ένιωθα πως οι εκθέσεις έπρεπε να έχουν μια παρουσίαση κυρκιλλέ με άπλετα, εντυπωσιακά επίθετα (που εν εντελώς αχρείαστα μερικές φορές). Τα Νέα Ελληνικά και τα ‘κλασσικά μαθήματα’ στο σύνολο τους εβκάλλαν μου κάτι επιτηδευμένο και ψεύτικο. Έτσι τζαι γω είπα τους ‘άτε γειά!’ τζια έπια το science.
Είχα και μιαν άλλη πελλή καθηγήτρια Αγγλικών που μια φορά εμάλλωσε με μια συμμαθήτρια μου και επαίξαν ξύλο, κυριολεκτικά.
Που την άλλη, έτυχε μου να έχω και λίγους εξαιρετικούς καθηγητές. Πρώτος που ούλλους ο κύριος Πάμπος ο φιλόλογος. Μελετημένος και μετρημένος άνθρωπος. Που έγινεν ο πόλεμος στο Αφγανιστάν ήταν ο μόνος που έκατσε να μας πει 2 κουβέντες. Και ο Μιτίδης, που κάμνει τα σκίτσα στο Φιλελεύθερο, έκαμνε μου αγγλικά. Περιττό να σας πω ότι έβαλλεν μας να κάμνουμε ποτζίντα σκεδιούδκια...
Τζίνο που μου έμεινε που το Γυμνάσιο εν η ιδέα ότι οι καθηγητές διορίζονται χωρίς τα απαραίτητα qualifications. Ποιος του ελέγχει? Πάντως σίγουρα όχι ο επιθεωρητής που έρκεται κάθε κότζινη Πέμπτη. Όποτε ήταν να έρτει εβάλλαν μας να κάτσουμε καλά, τα πουκάμισα μας μέσα, επαρακαλούσαν μας να ψηλώνουμε το χέρι μας...εσυμπεριφέρουνταν μας άψογα. Την επόμενη μέρα όμως...
Όσο για τους συμμαθητές μου στο Γυμνάσιο ποττέ εν μου άρεσε το ‘είμαι πελλός τζαι λέσιην’. Εκάμναν καφκάες μες τη μέση του σχολείου απλά για να πιαν λλίη σημασία. ΄Η το να μεν φορούν στολή νευριάζει με. Ή που εν να φορούμεν ούλλοι κάτι neat και ομοιόμορφο ή που εν να το κάμουμε τέλια πορνό τζαι γω να επήαινα με τες φανέλλες μου με τες νεκροκεφαλές τζαι τον αντίχριστο. Εδώ που τα λέμεν όμως, ποττέ εν έβαλα τα πουκάμισα μου μέσα. Έφα αμέτρητες παρατηρήσεις.
Μετά που ήρτεν η ώρα να πάω στο αγαπητό σε όλους Ενιαίο Λύκειο άφηκα τα ούλλα τζαμέ. Ποιά είμαι, πού πάω, τί θέλω να σπουδάσω? Να πάω να δώκω μες σε ένα κκόπι πέιστ του χάους του Γυμνασίου εν το θελα. Και άσε που έθελα να πάω Αγγλία. Η απόφαση ήταν μία. Ή να φκω που το σχολείο και να πουλώ λεμονάδες μες το δρόμο ή που εν να πάω ιδιωτικό. Ε ναι, τελικά επήα ιδιωτικό.
Δεν μετανοιώνω καθόλου αυτή την απόφαση. Εννοείται πως καμία σχέση η οργάνωση και η πειθαρχία στο ιδιωτικό σε σχέση με το δημόσιο. Το πρόγραμμα μας έτοιμο πριν ανοίξει το σχολείο, οι καθηγητές εξέραν ίντα που τους γίνεται τζαι που έπρεπε να ένει στην πρώτη περίοδο.
Επίσης κόφτει τους να πιάσεις έναν άλφα βαθμό. Στο κάτω κάτω πιερώνεις, έχεις απαιτήσεις και η δουλειά τους γίνεται κάθε λλίο assessed με βάση τους βαθμούς που πιάνεις εσύ.
Ξέρουν την ύλη που διδάσκουν, κάθε λλίον παν σε meetings για τα A Levels/O Levels.
Και να πεις ότι τους κόφτει μόνο για την χρονική περίοδο που είσαι τζαμέ στο σχολείο τζαι κοττάς τους τα, εν νεν έτσι. Ακόμα και μετά που κάμνουμε graduate ρωτούν και ενδιαφέρονται για το πως τα πάμε. Εκτιμούμεν τους τζαι εκτιμούν μας.
Άλλη κοινωνία, πιο κλειστή. Όχι απαραίτητα ελίτ, αλλά πιο δεμένη.
Απο θέμα επιπέδου πιστεύω το λύκειο υπερτερεί τουλάχιστον στα μαθηματικά και στη φυσική (τούτα που ξέρω σίουρα). Αλλά τι να κάμεις τη διδακτέα ύλη άμαν ο τρόπος διδασκαλίας εν νεν σωστός? Γιατί αν ήταν σωστός εν θα εβουρούσαν τα κοπελλούδκια του κόσμου στα ιδιαίτερα.
Δηλαδή τωρά που το σκέφτουμαι, αν επηαίναν μόνο στα ιδιαίτερα το απόγευμα πάλε ήταν να περάσουν τις προεισαγωγικές.
Η κατάσταση αηδιάζει με. Πόσον δημόσιο είναι το δημόσιο αν με έμμεσο τρόπο αναγκάζει τους μαθητές να πληρώνουν αδρά για τουλάχιστον 3 μαθήματα σε ιδιαίτερα. Άκουσα και για περίπτωση που επληρώναν 100 λίρες το μήνα για ΈΝΑ μόνο μάθημα. Κάμε το επί 3, εν όσα εδιούσα εγώ στο ιδιωτικό. (Και στο ιδιωτικό μπόρεις να πιάσεις και υποτροφία... έτσι μια σούμα πρέπει να τους έδωκα γύρω στις 9 000).
Φυσικά το λάθος μπορεί να εν τζαι επειδή εν περιορισμένες οι θέσεις στο Παν. Κύπρου. Ούλλοι θέλουν τη θέση. Πέρκι να είχε παραπάνω chance να μπω στο Cambridge παρά στο UCy.
Ελπίζω με τα νέα πανεπιστήμια ( ΤΕΠΑΚ και τα ιδιωτικά) να καλυτερεύσει η κατάσταση.
Εν κατακλείδι να σημειώσω ότι με καμία δύναμη εν θα επήαινα ολόισια ιδιωτικό γιατί τα λεφτά εν πολλά και που τη στιγμή που μπόρεις να πάεις πριν τα O Levels, γιατί να μεν πάεις από την 4η τάξη και μετά? Και στο κάτω κάτω η εμπειρία του Γυμνασίου έκαμε με να εκτιμήσω την σωστή παιδεία.
19 Δεκ 2007
Εκπαιδευτική μεταρρύμιση
Το τέταρτο στη σειρά κείμενο για το αφιέρωμα στα κυπριακά σχολεία, ανήκει σε ένα συνάδελφο της δευτεροβάθμιας που δεν είναι blogger. Θα ανανεώσουμε το αφιέρωμα για τα σχολεία το Σάββατο με το κείμενο της blogger Roam.
Πάντα υπάρχουν άνθρωποι, οικογένειες, σχολεία, πανεπιστήμια, κυβερνήσεις,... που βάζουν τον πήχη ψηλά. Από τι εξαρτάται άραγε το ύψος του πήχη;
Κάποιοι είναι αρκετά τυχεροί ώστε να είναι οι τύχες τους στα χέρια ανθρώπων με όραμα, με γνώμονα το καλό του συνανθρώπου τους, που έχουν τις πλάτες να σηκώσουν το βάρος. Καταλύτης: οι ευνοϊκές συγκυρίες.
Όπως ήδη ξέρετε, οι τυχεροί είναι λίγοι. Πέρασαν τα σχολεία μας και καλύτερες μέρες. Δυστυχώς εδώ και χρόνια ο πήχης πήρε την κατιούσα.
Φέτος είναι το κάτι άλλο. Έχω την αίσθηση ότι βρίσκομαι στη Μακαρίου. Να του πεις να μην καπνίζει; Έχασε κι αυτό κάθε έννοια. Άλλωστε, αρκεί μια απλή προσφυγή προς την επίτροπο (ή μια τηλεοπτική αναφορά) για να καταχωρηθεί και αυτό στα αναφαίρετα δικαιώματα (το κάπνισμα έξω από την τάξη).
Δύσκολοι καιροί για επαναστάσεις και όταν οι επαναστάτες είναι μαϊμού, τα πράγματα είναι πολύ δύσκολα. Μέσα στην απελπισία τους ύψωσαν το τζιν για λάβαρο. Άδικα αποδίδουν το «όραμα» αυτό στον Γεωργιάδη. Κάποιοι, εδώ και καιρό, πασχίζουν για την μεταρρύθμιση στην παιδεία. Αυτό μου θυμίζει πηγάδι. Άλλοι αντλούν ψήφους, και άλλοι εικοσάλιρα. Μάλιστα δηλώνουν, ότι το πηγάδι είναι απύθμενο. Έχει βάθος χρο΄νου. Για να προσδώσουν κύρος στην προσπάθεια, έβαλαν και τους σοφούς να εκπονήσουν μελέτη. Θα την ζήλευε και ο Άγιος Νεόφυτος (έχετε ακούσει για τον τάφο του!). Δύο είχα την ατυχία να γνωρίσω – Γιάκς.
Κύριε υπουργέ, ξέρω ότι πέσατε με το αλεξίπτωτο. Στην αρχή ήταν δύσκολο. Φαίνεται όμως ότι σας προσανατόλισαν γρήγορα (μέχρι και πασαρέλα). Κάποιοι άλλοι σας μίλησαν για τον κατάλογο διοριστέων, πάντα βέβαια στα πλαίσια της εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης. Έδειχνα πολύ σοβαροί και ότι ασχολούνται με το θέμα από καιρό (αυτή η μεταρρύθμιση μου θυμίζει και την κολυμπήθρα του Σιλωάμ). Όλοι μπορούν να φανταστούν τι θα γίνει όταν ανοίξει ο ασκός του καταλόγου. Στην Κύπρο ζούμε. Εγώ ούτε να το φανταστώ δεν θέλω.
Όταν ο υπουργός, και ο κάθε υπουργός, δεν έχει όραμα και είναι μόνο ένας απλός διαχειριστής συμφερόντων τότε μοιραία ο πήχης θα κατεβαίνει.
Και λίγη ελπίδα: Κύριε υπουργέ, ένα θα σας πω. Αν καταφέρετε να ξεμπλέξετε έστω και λίγο το κουβάρι των επιλογών (μαθημάτων), θα σας ευγνωμονούν για χρόνια. Φτάνει η «δημοκρατία». Δώστε και λίγο ύψος.
Γεωργίου Γεώργιος,
Μαθηματικός
Πάντα υπάρχουν άνθρωποι, οικογένειες, σχολεία, πανεπιστήμια, κυβερνήσεις,... που βάζουν τον πήχη ψηλά. Από τι εξαρτάται άραγε το ύψος του πήχη;
Κάποιοι είναι αρκετά τυχεροί ώστε να είναι οι τύχες τους στα χέρια ανθρώπων με όραμα, με γνώμονα το καλό του συνανθρώπου τους, που έχουν τις πλάτες να σηκώσουν το βάρος. Καταλύτης: οι ευνοϊκές συγκυρίες.
Όπως ήδη ξέρετε, οι τυχεροί είναι λίγοι. Πέρασαν τα σχολεία μας και καλύτερες μέρες. Δυστυχώς εδώ και χρόνια ο πήχης πήρε την κατιούσα.
Φέτος είναι το κάτι άλλο. Έχω την αίσθηση ότι βρίσκομαι στη Μακαρίου. Να του πεις να μην καπνίζει; Έχασε κι αυτό κάθε έννοια. Άλλωστε, αρκεί μια απλή προσφυγή προς την επίτροπο (ή μια τηλεοπτική αναφορά) για να καταχωρηθεί και αυτό στα αναφαίρετα δικαιώματα (το κάπνισμα έξω από την τάξη).
Δύσκολοι καιροί για επαναστάσεις και όταν οι επαναστάτες είναι μαϊμού, τα πράγματα είναι πολύ δύσκολα. Μέσα στην απελπισία τους ύψωσαν το τζιν για λάβαρο. Άδικα αποδίδουν το «όραμα» αυτό στον Γεωργιάδη. Κάποιοι, εδώ και καιρό, πασχίζουν για την μεταρρύθμιση στην παιδεία. Αυτό μου θυμίζει πηγάδι. Άλλοι αντλούν ψήφους, και άλλοι εικοσάλιρα. Μάλιστα δηλώνουν, ότι το πηγάδι είναι απύθμενο. Έχει βάθος χρο΄νου. Για να προσδώσουν κύρος στην προσπάθεια, έβαλαν και τους σοφούς να εκπονήσουν μελέτη. Θα την ζήλευε και ο Άγιος Νεόφυτος (έχετε ακούσει για τον τάφο του!). Δύο είχα την ατυχία να γνωρίσω – Γιάκς.
Κύριε υπουργέ, ξέρω ότι πέσατε με το αλεξίπτωτο. Στην αρχή ήταν δύσκολο. Φαίνεται όμως ότι σας προσανατόλισαν γρήγορα (μέχρι και πασαρέλα). Κάποιοι άλλοι σας μίλησαν για τον κατάλογο διοριστέων, πάντα βέβαια στα πλαίσια της εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης. Έδειχνα πολύ σοβαροί και ότι ασχολούνται με το θέμα από καιρό (αυτή η μεταρρύθμιση μου θυμίζει και την κολυμπήθρα του Σιλωάμ). Όλοι μπορούν να φανταστούν τι θα γίνει όταν ανοίξει ο ασκός του καταλόγου. Στην Κύπρο ζούμε. Εγώ ούτε να το φανταστώ δεν θέλω.
Όταν ο υπουργός, και ο κάθε υπουργός, δεν έχει όραμα και είναι μόνο ένας απλός διαχειριστής συμφερόντων τότε μοιραία ο πήχης θα κατεβαίνει.
Και λίγη ελπίδα: Κύριε υπουργέ, ένα θα σας πω. Αν καταφέρετε να ξεμπλέξετε έστω και λίγο το κουβάρι των επιλογών (μαθημάτων), θα σας ευγνωμονούν για χρόνια. Φτάνει η «δημοκρατία». Δώστε και λίγο ύψος.
Γεωργίου Γεώργιος,
Μαθηματικός
16 Δεκ 2007
Χρειαζόμαστε ριζικές αλλαγές
Μετά από τα δύο πρώτα κείμενα του αφιερώματος για τα κυπριακά δημόσια σχολεία, ακολουθεί το κείμενο του Μπανανόφυλλου. Ακολουθεί κείμενο μη μπλόγκερ και συναδέλφου, που μας έστειλε μέηλ αφού είδε την ανακοίνωσή μας, την Τετάρτη το μεσημέρι.
Τελευταία έγινε και γίνεται πολύς θόρυβος γύρω από το βιβλίο Ιστορίας που διδάσκεται στα σχολεία μας. Καυγάδες, φωνές, αντεκλίσεις και παρατράγουδα συνθέτουν το όλο σκηνικό. Πριν λίγο καιρό διάβαζα σε ένα έντυπο συνέντευξη του Υπουργού Παιδείας της Δανίας. Είπε διάφορα ενδιαφέρον πράγματα. Πράγματα που αν τα συγκρίνουμε με την Κύπρο θα αντιληφθούμε πόσο πίσω έχουμε μείνει, και δυστυχώς εσκεμμένα. Αυτό που ξεχώρισα ήταν η αναφορά του στην επιλογή βιβλίων που διανέμονται στα σχολεία. Συγκεκριμένα ανάφερε πως οι σχολικές μονάδες είναι αυτονομημένες, το υπουργείο Παιδείας δεν ασχολείται με το κάθε καθημερινό πρόβλημα που θα προκύψει αφού έχει επέλθει αποκέντρωση και έχουν εξουσία οι Διευθυντές των σχολείων ενώ οι γονείς έχουν την ελευθερία να επιλέξουν μέσα από μια τεράστια αγορά, ποιο βιβλίο θα διδαχτεί το παιδί τους. Στη Δανία, λοιπόν, το υπουργείο Παιδείας δεν έχει καμία αρμοδιότητα πάνω στα βιβλία που διδάσκονται στα σχολεία! Αυτά αποτελούν επιλογή των γονέων. «Τα βιβλία υπάρχουν στην ελεύθερη αγορά, η οποία είναι ιδιαιτέρως ανθηρή. Κυκλοφορούν πάνω από χίλιοι τίτλοι ετησίως. Οι μόνοι που μπορούν να αποτρέψουν τη διδαχή ενός βιβλίου είναι οι γονείς. Ο Σύνδεσμός τους σε ένα σχολείο μπορεί να απορρίψει ένα βιβλίο. Το υπουργείο δεν έχει καμία σχέση. Και ο λόγος είναι ότι στο παρελθόν δεχόμασταν πιέσεις από ομάδες του πληθυσμού με αντίθετη άποψη αλλά και από άλλες χώρες, που δεν τους άρεσαν κάποιες αναφορές σε βιβλία. Για να μην δημιουργείται πρόβλημα μεταξύ άλλων Κυβερνήσεων, λοιπόν, απαλείφθηκε η όποια εξουσία του υπουργείου Παιδείας. Και αυτό ισχύει από το '30 περίπου όταν υπήρχε πίεση από τους Ναζί και τους υποστηρικτές τους», σημειώνει ο κύριος Χάαρντερ.
Ας κάνουμε λοιπόν την αναπόφευκτη σύγκριση. Στην Κύπρο αποκλειστική αρμοδιότητα για την επιλογή των βιβλίων που θα διδαχτούν τα παιδιά έχει το Υπουργείο Παιδείας και –ουσιαστικά- η εκάστοτε κυβέρνηση. Εδώ λοιπόν και πάνω από μισό αιώνα, τα βιβλία που επιλέγονται δυστυχώς είναι κατακόρυφα αντίθετα με τις αρχές που διδάσκει και προωθεί τόσο η Ευρωπαϊκή Ένωση όσο και γενικά οι αναπτυγμένες χώρες του κόσμου αλλά και ο κάθε ελεύθερα σκεπτόμενος πολίτης. Εδώ ριζώνουμε βαθιά στα παιδιά μας τον ρατσισμό, τον εθνικισμό και την απόρριψη σε οτιδήποτε διαφορετικό. Επιπλέον, μαθαίνουμε μόνο την μισή αλήθεια και κρύβουμε τις σκοτεινές πτυχές της σύγχρονης ιστορίας μας. Διδάσκουμε την αγνότητα του έθνους μας, την καθαρότητα της φυλής μας, την «πανάγια» ιστορία της Εκκλησίας μας και επικεντρωνόμαστε στην δαιμονοποίηση των εχθρών, που ουσιαστικά είναι όλοι εκτός εμείς. Ωθούμε τα παιδιά μας από μικρά μωρά να ΜΙΣΑΝΕ. Τον Τούρκο, τον Άγγλο, τον Αμερικάνο, τον έναν και τον άλλον. Χωρίς να υπάρχει μια στρατηγική διαχωρισμού των λαών από τις κυβερνήσεις τους, μαθαίνουμε να τους ρίχνουμε όλους στο ίδιο καζάνι που κοχλάζει από αμαρτίες και εγκλήματα εις βάρος μας. Ωσάν να είναι οι λαοί υπεύθυνοι. Και τα ερωτήματα είναι αμείλικτα: Πότε επιτρέψαμε στο παιδιά να έχουν πρόσβαση σε μια ευρεία -αν όχι απεριόριστη- πηγή γνώσης με διαφορετική άποψη; Πότε μιλήσαμε στα παιδιά όταν μαθαίνουν Ιστορία για τα ταλιμπανίστικα εγκλήματα της δικής μας φυλής ενάντιων άλλων; Πότε μιλήσαμε στα παιδιά μας για τις σκοτεινές πλευρές του Χριστιανισμού και τα εγκλήματα που έγιναν εις βάρος των Αρχαίων μας προγόνων Ελλήνων για να υιοθετήσουν τον Χριστιανικό τρόπο ζωής; Πότε μιλήσαμε στα παιδιά μας για τον εθνικισμό που παρήγαγε και συντηρούσε ο Γρίβας και ο Μακάριος; Πότε μιλήσαμε στα παιδιά μας για τα ανθρώπινα δικαιώματα χωρίς να προβάλουμε μόνο τα δικά μας δίκαια; Πότε μιλήσαμε στα παιδιά μας για την ανοχή στο διαφορετικό, για τον σεβασμό στην αντίθετη άποψη, για την αυτοκριτική; ΠΟΤΕ. Και λογικό είναι, όσο υπάρχουν ακόμη στις νευραλγικές θέσεις της Παιδείας άτομα που επιμένουν να ζουν στο παρελθόν και δεν αντιλαμβάνονται τις απαιτήσεις μιας σύγχρονης κοινωνίας που είναι πολυπληθυσμιακή και προσβλέπει στην εξέλιξη.
Με αυτά που λέω δεν καταφεύγω στο άλλο άκρο. Ούτε αν διδάσκαμε στα παιδιά μας τα αντίθετα ή δεν μιλούσαμε για τα εγκλήματα που έγιναν εις βάρος του λαού μας από άλλες κυβερνήσεις θα ήταν ορθό. Απλά τονίζω την ανάγκη να διδάσκονται στα σχολεία οι αλήθειες. Ολόκληρες και όχι μισές. Και είναι αδύνατον να συμβεί κάτι τέτοιο όσο η παιδεία αποτελεί τον κουβαλητή της προπαγάνδας της εκάστοτε κυβέρνησης. Το γνωρίζω πως μοιάζει απίθανο αυτό να αλλάξει, μιας και ο διχασμός που μας επέφερε ο Μακάριος και ο Γρίβας (και που τον συντηρούν ακόμη και οι σημερινοί πολιτικοί ηγέτες μας) ακόμα μας στοιχειώνει και ακόμη επιμένουμε να φερόμαστε σαν αρνάκια με αφθώδη πυρετό, έτοιμα να σφαχτούμε. Χρειάζεται ένα νέο μοντέλο στην παιδεία για τα σχολεία μας. Ένα μοντέλο που θα δίνει την δυνατότητα μια πιο ευρείας και αληθινής μόρφωσης. Μιας μόρφωσης που στην επιλογή της θα έχει λόγο και ο μαθητής και δεν θα του επιβάλλεται από το κράτος ετσιθελικά. Θα αναφέρω ξανά το παράδειγμα της Δανίας. Όπου το κάθε σχολείο έχει τον σύνδεσμο γονέων με ένα πολύ πιο αναβαθμισμένο ρόλο. Οι γονείς αποφασίζουν τι θα διδαχτούν τα παιδιά τους, ποια βιβλία θα χρησιμοποιηθούν και όσα κρίνονται ακατάλληλα μπορούν να απορριφθούν από τον Σύνδεσμο γονέων. Το Υπουργείο Παιδείας δεν έχει λόγο σε αυτά. Ούτε επιβραβεύεται, ούτε κατακρίνεται. Οι γνώσεις των παιδιών δεν μένουν περιορισμένες στα ίδια βιβλία επί χρόνια. Έτσι θα αρχίσει να επέρχεται μια ισορροπία στην εκπαίδευση με ένα πιο δημοκρατικό και ευρύ πεδίο μόρφωσης. Στην Δανία, μόλις ανέλαβε η καινούργια κυβέρνηση και άλλαξε ο υπουργός Παιδείας, συστάθηκε ένα σώμα αποτελούμενο από αρκετά μέλη, προερχόμενα από συνδικάτα, πανεπιστήμια, επιστήμονες, κοινωνιολόγους, τον χώρο των γραμμάτων, από όλες τις πολιτικές παρατάξεις και όχι μόνο φιλοκυβερνητικούς. Τέθηκαν στο τραπέζι τα θέματα που αφορούν τον καθένα και πάρθηκαν σύνολο 189 προτάσεις /εισηγήσεις. Ο Υπουργός Παιδείας δεσμεύεται να έχει σαν ατζέντα αυτές τις προτάσεις για ολόκληρη την θητεία του. Έτσι συμβάλλουν στην εκπαίδευση στα σχολεία διάφοροι άνθρωποι διαφορετικών ιδιοτήτων. Η αντιπολίτευση έχει επίσης ένα πιο εποικοδομητικό ρόλο, αλλά και λόγο, δεν περιθωριοποιείται. Επίσης, δημιουργείται ένα κλίμα κοινωνικής συνοχής καθώς τα κόμματα νιώθουν όλα πως λαμβάνουν μέρος στην όλη διαδικασία. Όπως άλλωστε λέει κι ο Δανός υπουργός παιδείας «Είμαστε μια κοινωνία στην οποία επικρατεί πνεύμα συναίνεσης, τόσο σε κοινωνικά θέματα όσο και στην εκπαίδευση»
Είναι αυτό το ιδανικό μοντέλο για την Κύπρο; Δεν θα πω ΝΑΙ, καθώς οι πραγματικότητες της Δανίας απέχουν έτη φωτός από τις δικές μας. Και πολιτιστικές και πολιτικές. Επιπλέον θα επιφέρει πολλή επιφόρτιση στους δασκάλους και ίσως και αλαζονικές αποφάσεις / συμπεριφορές από τους διευθυντές και τους συνδέσμους γονέων. Μας προσφέρει όμως κάποιες ιδέες για ριζοσπαστικές αλλαγές. Κρατώ την αποκέντρωση της παιδείας από το κράτος και τη συμμετοχή αντί την περιθωριοποίηση της αντιπολίτευσης στον βωμό της εθνικής και κοινωνικής συνοχής. Οι Δανοί το κάνουν από το 1930…. εμείς;
http://brcyprus.blogspot.com
Τελευταία έγινε και γίνεται πολύς θόρυβος γύρω από το βιβλίο Ιστορίας που διδάσκεται στα σχολεία μας. Καυγάδες, φωνές, αντεκλίσεις και παρατράγουδα συνθέτουν το όλο σκηνικό. Πριν λίγο καιρό διάβαζα σε ένα έντυπο συνέντευξη του Υπουργού Παιδείας της Δανίας. Είπε διάφορα ενδιαφέρον πράγματα. Πράγματα που αν τα συγκρίνουμε με την Κύπρο θα αντιληφθούμε πόσο πίσω έχουμε μείνει, και δυστυχώς εσκεμμένα. Αυτό που ξεχώρισα ήταν η αναφορά του στην επιλογή βιβλίων που διανέμονται στα σχολεία. Συγκεκριμένα ανάφερε πως οι σχολικές μονάδες είναι αυτονομημένες, το υπουργείο Παιδείας δεν ασχολείται με το κάθε καθημερινό πρόβλημα που θα προκύψει αφού έχει επέλθει αποκέντρωση και έχουν εξουσία οι Διευθυντές των σχολείων ενώ οι γονείς έχουν την ελευθερία να επιλέξουν μέσα από μια τεράστια αγορά, ποιο βιβλίο θα διδαχτεί το παιδί τους. Στη Δανία, λοιπόν, το υπουργείο Παιδείας δεν έχει καμία αρμοδιότητα πάνω στα βιβλία που διδάσκονται στα σχολεία! Αυτά αποτελούν επιλογή των γονέων. «Τα βιβλία υπάρχουν στην ελεύθερη αγορά, η οποία είναι ιδιαιτέρως ανθηρή. Κυκλοφορούν πάνω από χίλιοι τίτλοι ετησίως. Οι μόνοι που μπορούν να αποτρέψουν τη διδαχή ενός βιβλίου είναι οι γονείς. Ο Σύνδεσμός τους σε ένα σχολείο μπορεί να απορρίψει ένα βιβλίο. Το υπουργείο δεν έχει καμία σχέση. Και ο λόγος είναι ότι στο παρελθόν δεχόμασταν πιέσεις από ομάδες του πληθυσμού με αντίθετη άποψη αλλά και από άλλες χώρες, που δεν τους άρεσαν κάποιες αναφορές σε βιβλία. Για να μην δημιουργείται πρόβλημα μεταξύ άλλων Κυβερνήσεων, λοιπόν, απαλείφθηκε η όποια εξουσία του υπουργείου Παιδείας. Και αυτό ισχύει από το '30 περίπου όταν υπήρχε πίεση από τους Ναζί και τους υποστηρικτές τους», σημειώνει ο κύριος Χάαρντερ.
Ας κάνουμε λοιπόν την αναπόφευκτη σύγκριση. Στην Κύπρο αποκλειστική αρμοδιότητα για την επιλογή των βιβλίων που θα διδαχτούν τα παιδιά έχει το Υπουργείο Παιδείας και –ουσιαστικά- η εκάστοτε κυβέρνηση. Εδώ λοιπόν και πάνω από μισό αιώνα, τα βιβλία που επιλέγονται δυστυχώς είναι κατακόρυφα αντίθετα με τις αρχές που διδάσκει και προωθεί τόσο η Ευρωπαϊκή Ένωση όσο και γενικά οι αναπτυγμένες χώρες του κόσμου αλλά και ο κάθε ελεύθερα σκεπτόμενος πολίτης. Εδώ ριζώνουμε βαθιά στα παιδιά μας τον ρατσισμό, τον εθνικισμό και την απόρριψη σε οτιδήποτε διαφορετικό. Επιπλέον, μαθαίνουμε μόνο την μισή αλήθεια και κρύβουμε τις σκοτεινές πτυχές της σύγχρονης ιστορίας μας. Διδάσκουμε την αγνότητα του έθνους μας, την καθαρότητα της φυλής μας, την «πανάγια» ιστορία της Εκκλησίας μας και επικεντρωνόμαστε στην δαιμονοποίηση των εχθρών, που ουσιαστικά είναι όλοι εκτός εμείς. Ωθούμε τα παιδιά μας από μικρά μωρά να ΜΙΣΑΝΕ. Τον Τούρκο, τον Άγγλο, τον Αμερικάνο, τον έναν και τον άλλον. Χωρίς να υπάρχει μια στρατηγική διαχωρισμού των λαών από τις κυβερνήσεις τους, μαθαίνουμε να τους ρίχνουμε όλους στο ίδιο καζάνι που κοχλάζει από αμαρτίες και εγκλήματα εις βάρος μας. Ωσάν να είναι οι λαοί υπεύθυνοι. Και τα ερωτήματα είναι αμείλικτα: Πότε επιτρέψαμε στο παιδιά να έχουν πρόσβαση σε μια ευρεία -αν όχι απεριόριστη- πηγή γνώσης με διαφορετική άποψη; Πότε μιλήσαμε στα παιδιά όταν μαθαίνουν Ιστορία για τα ταλιμπανίστικα εγκλήματα της δικής μας φυλής ενάντιων άλλων; Πότε μιλήσαμε στα παιδιά μας για τις σκοτεινές πλευρές του Χριστιανισμού και τα εγκλήματα που έγιναν εις βάρος των Αρχαίων μας προγόνων Ελλήνων για να υιοθετήσουν τον Χριστιανικό τρόπο ζωής; Πότε μιλήσαμε στα παιδιά μας για τον εθνικισμό που παρήγαγε και συντηρούσε ο Γρίβας και ο Μακάριος; Πότε μιλήσαμε στα παιδιά μας για τα ανθρώπινα δικαιώματα χωρίς να προβάλουμε μόνο τα δικά μας δίκαια; Πότε μιλήσαμε στα παιδιά μας για την ανοχή στο διαφορετικό, για τον σεβασμό στην αντίθετη άποψη, για την αυτοκριτική; ΠΟΤΕ. Και λογικό είναι, όσο υπάρχουν ακόμη στις νευραλγικές θέσεις της Παιδείας άτομα που επιμένουν να ζουν στο παρελθόν και δεν αντιλαμβάνονται τις απαιτήσεις μιας σύγχρονης κοινωνίας που είναι πολυπληθυσμιακή και προσβλέπει στην εξέλιξη.
Με αυτά που λέω δεν καταφεύγω στο άλλο άκρο. Ούτε αν διδάσκαμε στα παιδιά μας τα αντίθετα ή δεν μιλούσαμε για τα εγκλήματα που έγιναν εις βάρος του λαού μας από άλλες κυβερνήσεις θα ήταν ορθό. Απλά τονίζω την ανάγκη να διδάσκονται στα σχολεία οι αλήθειες. Ολόκληρες και όχι μισές. Και είναι αδύνατον να συμβεί κάτι τέτοιο όσο η παιδεία αποτελεί τον κουβαλητή της προπαγάνδας της εκάστοτε κυβέρνησης. Το γνωρίζω πως μοιάζει απίθανο αυτό να αλλάξει, μιας και ο διχασμός που μας επέφερε ο Μακάριος και ο Γρίβας (και που τον συντηρούν ακόμη και οι σημερινοί πολιτικοί ηγέτες μας) ακόμα μας στοιχειώνει και ακόμη επιμένουμε να φερόμαστε σαν αρνάκια με αφθώδη πυρετό, έτοιμα να σφαχτούμε. Χρειάζεται ένα νέο μοντέλο στην παιδεία για τα σχολεία μας. Ένα μοντέλο που θα δίνει την δυνατότητα μια πιο ευρείας και αληθινής μόρφωσης. Μιας μόρφωσης που στην επιλογή της θα έχει λόγο και ο μαθητής και δεν θα του επιβάλλεται από το κράτος ετσιθελικά. Θα αναφέρω ξανά το παράδειγμα της Δανίας. Όπου το κάθε σχολείο έχει τον σύνδεσμο γονέων με ένα πολύ πιο αναβαθμισμένο ρόλο. Οι γονείς αποφασίζουν τι θα διδαχτούν τα παιδιά τους, ποια βιβλία θα χρησιμοποιηθούν και όσα κρίνονται ακατάλληλα μπορούν να απορριφθούν από τον Σύνδεσμο γονέων. Το Υπουργείο Παιδείας δεν έχει λόγο σε αυτά. Ούτε επιβραβεύεται, ούτε κατακρίνεται. Οι γνώσεις των παιδιών δεν μένουν περιορισμένες στα ίδια βιβλία επί χρόνια. Έτσι θα αρχίσει να επέρχεται μια ισορροπία στην εκπαίδευση με ένα πιο δημοκρατικό και ευρύ πεδίο μόρφωσης. Στην Δανία, μόλις ανέλαβε η καινούργια κυβέρνηση και άλλαξε ο υπουργός Παιδείας, συστάθηκε ένα σώμα αποτελούμενο από αρκετά μέλη, προερχόμενα από συνδικάτα, πανεπιστήμια, επιστήμονες, κοινωνιολόγους, τον χώρο των γραμμάτων, από όλες τις πολιτικές παρατάξεις και όχι μόνο φιλοκυβερνητικούς. Τέθηκαν στο τραπέζι τα θέματα που αφορούν τον καθένα και πάρθηκαν σύνολο 189 προτάσεις /εισηγήσεις. Ο Υπουργός Παιδείας δεσμεύεται να έχει σαν ατζέντα αυτές τις προτάσεις για ολόκληρη την θητεία του. Έτσι συμβάλλουν στην εκπαίδευση στα σχολεία διάφοροι άνθρωποι διαφορετικών ιδιοτήτων. Η αντιπολίτευση έχει επίσης ένα πιο εποικοδομητικό ρόλο, αλλά και λόγο, δεν περιθωριοποιείται. Επίσης, δημιουργείται ένα κλίμα κοινωνικής συνοχής καθώς τα κόμματα νιώθουν όλα πως λαμβάνουν μέρος στην όλη διαδικασία. Όπως άλλωστε λέει κι ο Δανός υπουργός παιδείας «Είμαστε μια κοινωνία στην οποία επικρατεί πνεύμα συναίνεσης, τόσο σε κοινωνικά θέματα όσο και στην εκπαίδευση»
Είναι αυτό το ιδανικό μοντέλο για την Κύπρο; Δεν θα πω ΝΑΙ, καθώς οι πραγματικότητες της Δανίας απέχουν έτη φωτός από τις δικές μας. Και πολιτιστικές και πολιτικές. Επιπλέον θα επιφέρει πολλή επιφόρτιση στους δασκάλους και ίσως και αλαζονικές αποφάσεις / συμπεριφορές από τους διευθυντές και τους συνδέσμους γονέων. Μας προσφέρει όμως κάποιες ιδέες για ριζοσπαστικές αλλαγές. Κρατώ την αποκέντρωση της παιδείας από το κράτος και τη συμμετοχή αντί την περιθωριοποίηση της αντιπολίτευσης στον βωμό της εθνικής και κοινωνικής συνοχής. Οι Δανοί το κάνουν από το 1930…. εμείς;
http://brcyprus.blogspot.com
13 Δεκ 2007
Συμμετέχουμε στο μέλλον
Τηρώντας την 3ημερη διαμονή των κειμένων που φιλοξενούνται στο μπλογκ για τα κυπριακά δημόσια σχολεία, η συνάδελφος Σταρχεία μου φεύγει κι ο συνάδελφος Ρανταπλάν έρχεται. Έπεται κείμενο από μη συνάδελφο, αλλά συνγμπλόγκερ του οποίου το όνομα θα δημοσιευθεί την Κυριακή μαζί με το σχετικό του post. Είμαστε γεμάτοι εκπλήξεις!
*«Συμμετέχουμε στο μέλλον» είναι το πολύ εύηχο και συνάμα μπανάλ μότο της Εκπαιδευτικής Μεταρρύθμισης. Εγώ όμως ο δάσκαλος γιατί έχω την εντύπωση ότι η παιδεία του τόπου ζει σε μια παρατεταμένη σουρεαλιστική κατάσταση, συμμετέχοντας στο μέλλον ζώντας στο παρελθόν;;;; Και εξηγούμαι (στα γρήγορα πριν σχολάσω και τα ξεχάσω):
Μουσείο Τεχνολογίας
Στο σχολείο που υπηρετώ είμαστε πολύ τυχεροί διότι διαθέτουμε... 2 υπολογιστές με Windows XP και DVD τους οποίους προσέχουμε σαν τα μάτια μας!!!! Και γιατί αυτό; Μα, επειδή ΟΛΟΙ οι υπόλοιποι (υπο)λειτουργούν με Windows 98, χωρίς DVD. Συνεπώς, οι περισσότεροι συνάδελφοι έχουν στην τάξη τους έναν υπολογιστή που δεν μπορεί να παίξει dvd, που δεν μπορεί να εφαρμόσει ένα λογισμικό που απαιτεί καλή κάρτα γραφικών, που δεν δέχεται αυτομάτως usb memory stick, που δεν διαθέτει ισχυρά ηχεία ώστε να ακούγεται σε όλη την τάξη, που χρειάζεται 5 λεπτά για να ξεκινήσει και ακόμα 5 για να σβήσει, που συνεχώς παρουσιάζει προβλήματα, που σου σπάζει τα νεύρα σου και σου ‘ρχεται να τον σπάσεις! Φυσικά, συνέχεια μας λένε ότι παραγγέλθηκαν οι καινούριοι υπερσύγχρονοι υπολογιστές (κατευθείαν από τον Bill Gates), αλλά προφανώς χρειάζονται καμιά δεκαριά χρόνια ώσπου να μεταφερθούν από το... υπερπέραν!!! Όσον αφορά τους εκτυπωτές βρίσκονται όλοι αχρηστεμένοι σε μια αίθουσα. Βλέπετε ήταν αμφισβητούμενης ποιότητας και δεν άντεξαν για πολύ. Τουλάχιστον μας έμειναν τα μελάνια. Λέτε να τα χρησιμοποιήσουμε στην φωτοτυπική;;; Αν θέλετε πάντως να επισκεφθείτε κανένα «Μουσείο Τεχνολογίας» κοπιάστε στο σχολείο μου!
Μην είδατε τα... βιβλία;;;
Εδώ κι ενάμιση μήνα περιμένουμε το Β’ τεύχος των Ελληνικών, αλλά και των Μαθηματικών! Στο ίδιο έργο θεατές κάθε χρόνο. Μετά από πολλές μέρες αναμονής είδαμε το γνωστό και περιζήτητο φορτηγάκι να έρχεται και να κατεβάζει βιβλία! Η χαρά μας κράτησε πολύ λίγο μέχρι το σημείο που διαπιστώσαμε ότι στα βιβλία που ήρθαν δεν περιλαμβάνονταν τα Β’ τεύχη, αλλά μας ξεφόρτωσαν τα Γ’ τεύχη!!!! Έλεος! Τα Β’ τεύχη των Ελληνικών και των Μαθηματικών ακόμα αγνοούνται. Αν τα δείτε τηλεφωνήστε αμέσως στο Υπουργείο Παιδείας (τα βιβλία των Ελληνικών τυπώνονται στην Ελλάδα, ενώ των μαθηματικών τυπώνονται στην Κύπρο – ας μου πει κάποιος τουλάχιστον το τυπογραφείο στην Κύπρο να πάω να τα φέρω εγώ!). Συνεπώς, βγάζουμε μαζικά φωτοτυπίες για να αντεπεξέλθουμε. Το μόνο που ελπίζουμε είναι να μην δεχθούμε και παρατήρηση από το Υπουργείο Παιδεία, διότι έστειλε εγκύκλιο να περιορίσουμε τη σπατάλη χαρτιού από τις φωτοτυπίες!
Σπαρτιατική σκληραγώγηση
Μέσα στα πλαίσια της σπαρτιατικής αγωγής οι τάξεις των σχολείων μας λειτουργούν σε συνθήκες φούρνου το καλοκαίρι και σε συνθήκες ψυγείου το χειμώνα. Έτσι, τα παιδιά θα σκληραγωγηθούν και θα αντέχουν τις δυσκολίες της ζωής (ένα χειροκρότημα στο Υπουργείο Παιδείας που μερίμνησε ΚΑΙ γι’ αυτό).
Πριν λίγα χρόνια τα σχολεία είχαν ανεμιστήρες οροφής. Εννοείται ότι ορισμένες τάξεις είχαν κι όχι όλες. Επειδή, όμως, κρίθηκαν επικίνδυνοι (ενδεχομένως σωστά) αφαιρέθηκαν. Στη θέση τους μπήκε το... τίποτα! Συνεπώς, επικρατεί μια ανυπόφορη κατάσταση που δεν επιτρέπει στο δάσκαλο, αλλά κυρίως στους μαθητές να λειτουργήσουν σε ανθρώπινες συνθήκες. Η ΑΦΟΡΗΤΗ ζέστη που επικρατεί προκαλεί δυσφορία, νεύρα, αναστάτωση.
Το χειμώνα αλλάζει κάπως η κατάσταση. Στα σχολεία μπήκε θέρμανση πετρελαίου η οποία κάνει πολύ καλή δουλειά μόνο όταν... δουλεύει. Θυμάμαι χαρακτηριστικά πριν λίγα χρόνια όταν για μια βδομάδα δεν δούλευε η θέρμανση διότι τέλειωσε το πετρέλαιο (κατά διαβολεμένη σύμπτωση ήταν από τις πιο κρύες εβδομάδες του χρόνου). Κάναμε μάθημα με σκουφάκια, κασκόλ και γάντια μέχρι που ειδοποίησε ο επιθεωρητής ότι θα έρθει την επόμενη ημέρα. Ναι, ναι! Σωστά το καταλάβατε! Την επόμενη ημέρα που ήρθε ο επιθεωρητής βρέθηκε το πετρέλαιο και το σχολείο ζεστάθηκε!
Έλεος! Μα πώς μπορεί κανείς να βιώσει τη γνώση μέσα σε έτσι συνθήκες;;;!!!!
Το κρυφό σχολειό
Ειλικρινά, σε κανένα σχολείο που υπηρέτησα δεν είχαμε συνεχή παροχή ηλεκτρικού ρεύματος. Πάντοτε το χειμώνα πέφτει συνεχώς το ρεύμα. Σβήνουν τα φώτα, σταματά η φωτοτυπική, σταματούν οι υπολογιστές, δεν δουλεύει τίποτα. Ειδικά όταν έχει συννεφιά και δεν έχουμε ρεύμα, δημιουργείται μια κατάσταση σαν το «κρυφό σχολειό»: όλα στα σκοτεινά, όλα στα κρυφά μην μας πάρουν χαμπάρι!
Ο διευθυντής του σχολείου μου πρέπει να παίρνει ένα επιπλέον επίδομα επειδή το χειμώνα τη βγάζει δίπλα από τον κεντρικό διακόπτη για να τον ανεβάζει κάθε 5-10 λεπτά που πέφτει!
Εξοικονόμηση νερού
Είδατε ποτέ σχολικές βρύσες; Αλήθεια, τολμήσατε να πιείτε, για να μην πω κοντέψατε; Δεν φτάνει που είναι ακάθαρτες αρκετές φορές σταματά και η παροχή νερού τόσο στις βρύσες όσο και στις τουαλέτες των μαθητών και των δασκάλων!!! Εύγε! Η εξοικονόμηση νερού στο μεγαλείο της!
Οικολογικά σχολεία
Τα σχολεία μας εντάσσονται το ένα μετά το άλλο στα Οικολογικά Σχολεία, έναν πολύ αξιόλογο θεσμό. Τα σχολικά κτίρια όμως πότε θα ενταχθούν;;;; Υπάρχει κανένα σχολείο που χρησιμοποιεί φωτοβολταϊκά; Υπάρχει κανένα σχολείο που κτίσθηκε με τέτοιο τρόπο ώστε να εκμεταλλεύεται τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας;;;; Υπάρχει καμιά τάξη που κτίσθηκε με τέτοιο τρόπο ώστε να είναι ζεστή το χειμώνα και δροσερή το καλοκαίρι;;;; Νομίζω ότι είναι ώρα να κάνει αίτηση και το Υπουργείο Παιδείας για να ενταχθεί στα Οικολογικά Σχολεία μπας και συγκινηθεί.
Τάξη η άσχημη
Σχολικά κτίρια ανέραστα, αντιαισθητικά, που δεν εμπνέουν. Με μουντά χρώματα (αυτά είναι τα φτηνά βλέπεις), με καρέκλες και θρανία σπασμένα και γεμάτα συνθήματα. Πάγκοι και βιβλιοθήκες που αηδιάζεις να κοντέψεις. Έδρες που λείπουν τα συρτάρια και που είναι χαμηλές λες και φτιάχτηκαν για... Πυγμαίους. Ευτυχώς στα περισσότερα σχολεία όλη αυτή η ασχήμια κρύβεται με τις όμορφες εργασίες και σχέδια των μαθητών. Ή ακόμα με τη φιλοτιμία δασκάλων που έχουν το ταλέντο να ζωγραφίσουν όμορφες εικόνες στους τοίχους.
Στα πεταχτά όλα αυτά. Τα προβλήματα αμέτρητα... Ολοήμερα σχολεία που κατάντησαν ποσκόλιο, φτωχότατη υλικοτεχνική υποδομή, η καθυστερημένη και ενίοτε γελοία υποστήριξη των σχολείων από τους διάφορους ιδιώτες που αναλαμβάνουν συμβάσεις του Υπουργείου (βλέπετε η εκπαίδευση είναι η κότα που γεννά - αβίαστα και ανεξέλεγκτα - τα χρυσά αυγά), προσφορές φιάσκο, αναχρονιστικό εκπαιδευτικό πρόγραμμα, αξιότητα με βάση την αρχαιότητα κι όχι την ικανότητα, χωράφκια που ονομάστηκαν σύγχρονες αθλητικές εγκαταστάσεις κ.λπ. κ.λπ. κ.λπ. Επιφυλάσσομαι! Ή συμπληρώστε με...
Υ.Γ. Παρόλες τις υπαρκτές τριτοκοσμικές συνθήκες που επικρατούν η διδασκαλία και η ενασχόληση με παιδιά δεν χάνει ποτέ τη μαγεία της!
Δαγκώνει... ο ρΑν τΑν πλΑν
Μουσείο Τεχνολογίας
Στο σχολείο που υπηρετώ είμαστε πολύ τυχεροί διότι διαθέτουμε... 2 υπολογιστές με Windows XP και DVD τους οποίους προσέχουμε σαν τα μάτια μας!!!! Και γιατί αυτό; Μα, επειδή ΟΛΟΙ οι υπόλοιποι (υπο)λειτουργούν με Windows 98, χωρίς DVD. Συνεπώς, οι περισσότεροι συνάδελφοι έχουν στην τάξη τους έναν υπολογιστή που δεν μπορεί να παίξει dvd, που δεν μπορεί να εφαρμόσει ένα λογισμικό που απαιτεί καλή κάρτα γραφικών, που δεν δέχεται αυτομάτως usb memory stick, που δεν διαθέτει ισχυρά ηχεία ώστε να ακούγεται σε όλη την τάξη, που χρειάζεται 5 λεπτά για να ξεκινήσει και ακόμα 5 για να σβήσει, που συνεχώς παρουσιάζει προβλήματα, που σου σπάζει τα νεύρα σου και σου ‘ρχεται να τον σπάσεις! Φυσικά, συνέχεια μας λένε ότι παραγγέλθηκαν οι καινούριοι υπερσύγχρονοι υπολογιστές (κατευθείαν από τον Bill Gates), αλλά προφανώς χρειάζονται καμιά δεκαριά χρόνια ώσπου να μεταφερθούν από το... υπερπέραν!!! Όσον αφορά τους εκτυπωτές βρίσκονται όλοι αχρηστεμένοι σε μια αίθουσα. Βλέπετε ήταν αμφισβητούμενης ποιότητας και δεν άντεξαν για πολύ. Τουλάχιστον μας έμειναν τα μελάνια. Λέτε να τα χρησιμοποιήσουμε στην φωτοτυπική;;; Αν θέλετε πάντως να επισκεφθείτε κανένα «Μουσείο Τεχνολογίας» κοπιάστε στο σχολείο μου!
Μην είδατε τα... βιβλία;;;
Εδώ κι ενάμιση μήνα περιμένουμε το Β’ τεύχος των Ελληνικών, αλλά και των Μαθηματικών! Στο ίδιο έργο θεατές κάθε χρόνο. Μετά από πολλές μέρες αναμονής είδαμε το γνωστό και περιζήτητο φορτηγάκι να έρχεται και να κατεβάζει βιβλία! Η χαρά μας κράτησε πολύ λίγο μέχρι το σημείο που διαπιστώσαμε ότι στα βιβλία που ήρθαν δεν περιλαμβάνονταν τα Β’ τεύχη, αλλά μας ξεφόρτωσαν τα Γ’ τεύχη!!!! Έλεος! Τα Β’ τεύχη των Ελληνικών και των Μαθηματικών ακόμα αγνοούνται. Αν τα δείτε τηλεφωνήστε αμέσως στο Υπουργείο Παιδείας (τα βιβλία των Ελληνικών τυπώνονται στην Ελλάδα, ενώ των μαθηματικών τυπώνονται στην Κύπρο – ας μου πει κάποιος τουλάχιστον το τυπογραφείο στην Κύπρο να πάω να τα φέρω εγώ!). Συνεπώς, βγάζουμε μαζικά φωτοτυπίες για να αντεπεξέλθουμε. Το μόνο που ελπίζουμε είναι να μην δεχθούμε και παρατήρηση από το Υπουργείο Παιδεία, διότι έστειλε εγκύκλιο να περιορίσουμε τη σπατάλη χαρτιού από τις φωτοτυπίες!
Σπαρτιατική σκληραγώγηση
Μέσα στα πλαίσια της σπαρτιατικής αγωγής οι τάξεις των σχολείων μας λειτουργούν σε συνθήκες φούρνου το καλοκαίρι και σε συνθήκες ψυγείου το χειμώνα. Έτσι, τα παιδιά θα σκληραγωγηθούν και θα αντέχουν τις δυσκολίες της ζωής (ένα χειροκρότημα στο Υπουργείο Παιδείας που μερίμνησε ΚΑΙ γι’ αυτό).
Πριν λίγα χρόνια τα σχολεία είχαν ανεμιστήρες οροφής. Εννοείται ότι ορισμένες τάξεις είχαν κι όχι όλες. Επειδή, όμως, κρίθηκαν επικίνδυνοι (ενδεχομένως σωστά) αφαιρέθηκαν. Στη θέση τους μπήκε το... τίποτα! Συνεπώς, επικρατεί μια ανυπόφορη κατάσταση που δεν επιτρέπει στο δάσκαλο, αλλά κυρίως στους μαθητές να λειτουργήσουν σε ανθρώπινες συνθήκες. Η ΑΦΟΡΗΤΗ ζέστη που επικρατεί προκαλεί δυσφορία, νεύρα, αναστάτωση.
Το χειμώνα αλλάζει κάπως η κατάσταση. Στα σχολεία μπήκε θέρμανση πετρελαίου η οποία κάνει πολύ καλή δουλειά μόνο όταν... δουλεύει. Θυμάμαι χαρακτηριστικά πριν λίγα χρόνια όταν για μια βδομάδα δεν δούλευε η θέρμανση διότι τέλειωσε το πετρέλαιο (κατά διαβολεμένη σύμπτωση ήταν από τις πιο κρύες εβδομάδες του χρόνου). Κάναμε μάθημα με σκουφάκια, κασκόλ και γάντια μέχρι που ειδοποίησε ο επιθεωρητής ότι θα έρθει την επόμενη ημέρα. Ναι, ναι! Σωστά το καταλάβατε! Την επόμενη ημέρα που ήρθε ο επιθεωρητής βρέθηκε το πετρέλαιο και το σχολείο ζεστάθηκε!
Έλεος! Μα πώς μπορεί κανείς να βιώσει τη γνώση μέσα σε έτσι συνθήκες;;;!!!!
Το κρυφό σχολειό
Ειλικρινά, σε κανένα σχολείο που υπηρέτησα δεν είχαμε συνεχή παροχή ηλεκτρικού ρεύματος. Πάντοτε το χειμώνα πέφτει συνεχώς το ρεύμα. Σβήνουν τα φώτα, σταματά η φωτοτυπική, σταματούν οι υπολογιστές, δεν δουλεύει τίποτα. Ειδικά όταν έχει συννεφιά και δεν έχουμε ρεύμα, δημιουργείται μια κατάσταση σαν το «κρυφό σχολειό»: όλα στα σκοτεινά, όλα στα κρυφά μην μας πάρουν χαμπάρι!
Ο διευθυντής του σχολείου μου πρέπει να παίρνει ένα επιπλέον επίδομα επειδή το χειμώνα τη βγάζει δίπλα από τον κεντρικό διακόπτη για να τον ανεβάζει κάθε 5-10 λεπτά που πέφτει!
Εξοικονόμηση νερού
Είδατε ποτέ σχολικές βρύσες; Αλήθεια, τολμήσατε να πιείτε, για να μην πω κοντέψατε; Δεν φτάνει που είναι ακάθαρτες αρκετές φορές σταματά και η παροχή νερού τόσο στις βρύσες όσο και στις τουαλέτες των μαθητών και των δασκάλων!!! Εύγε! Η εξοικονόμηση νερού στο μεγαλείο της!
Οικολογικά σχολεία
Τα σχολεία μας εντάσσονται το ένα μετά το άλλο στα Οικολογικά Σχολεία, έναν πολύ αξιόλογο θεσμό. Τα σχολικά κτίρια όμως πότε θα ενταχθούν;;;; Υπάρχει κανένα σχολείο που χρησιμοποιεί φωτοβολταϊκά; Υπάρχει κανένα σχολείο που κτίσθηκε με τέτοιο τρόπο ώστε να εκμεταλλεύεται τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας;;;; Υπάρχει καμιά τάξη που κτίσθηκε με τέτοιο τρόπο ώστε να είναι ζεστή το χειμώνα και δροσερή το καλοκαίρι;;;; Νομίζω ότι είναι ώρα να κάνει αίτηση και το Υπουργείο Παιδείας για να ενταχθεί στα Οικολογικά Σχολεία μπας και συγκινηθεί.
Τάξη η άσχημη
Σχολικά κτίρια ανέραστα, αντιαισθητικά, που δεν εμπνέουν. Με μουντά χρώματα (αυτά είναι τα φτηνά βλέπεις), με καρέκλες και θρανία σπασμένα και γεμάτα συνθήματα. Πάγκοι και βιβλιοθήκες που αηδιάζεις να κοντέψεις. Έδρες που λείπουν τα συρτάρια και που είναι χαμηλές λες και φτιάχτηκαν για... Πυγμαίους. Ευτυχώς στα περισσότερα σχολεία όλη αυτή η ασχήμια κρύβεται με τις όμορφες εργασίες και σχέδια των μαθητών. Ή ακόμα με τη φιλοτιμία δασκάλων που έχουν το ταλέντο να ζωγραφίσουν όμορφες εικόνες στους τοίχους.
Στα πεταχτά όλα αυτά. Τα προβλήματα αμέτρητα... Ολοήμερα σχολεία που κατάντησαν ποσκόλιο, φτωχότατη υλικοτεχνική υποδομή, η καθυστερημένη και ενίοτε γελοία υποστήριξη των σχολείων από τους διάφορους ιδιώτες που αναλαμβάνουν συμβάσεις του Υπουργείου (βλέπετε η εκπαίδευση είναι η κότα που γεννά - αβίαστα και ανεξέλεγκτα - τα χρυσά αυγά), προσφορές φιάσκο, αναχρονιστικό εκπαιδευτικό πρόγραμμα, αξιότητα με βάση την αρχαιότητα κι όχι την ικανότητα, χωράφκια που ονομάστηκαν σύγχρονες αθλητικές εγκαταστάσεις κ.λπ. κ.λπ. κ.λπ. Επιφυλάσσομαι! Ή συμπληρώστε με...
Υ.Γ. Παρόλες τις υπαρκτές τριτοκοσμικές συνθήκες που επικρατούν η διδασκαλία και η ενασχόληση με παιδιά δεν χάνει ποτέ τη μαγεία της!
Δαγκώνει... ο ρΑν τΑν πλΑν
10 Δεκ 2007
Κονσερβοποιεία Κύπρου
Αρχίζουμε αισίως το αφιέρωμα στα κυπριακά δημόσια σχολεία μέσα από κείμενα συνμπλόγκερς, αναγνωστών και φίλων. Το ποδαρικό σήμερα θα μας κάνει η συνμπλόγκερ και συνάδελφος Σταρχεία μου, με το κείμενό της "Κονσερβοποιεία Κύπρου". Την Πέμπτη το μεσημέρι θα ανανεωθεί το μπλογκ με κείμενο του φίλτατου συναδέλφου Ραντανπλάν, ενώ θα ακολουθήσουν και άλλες διάσημες και μη εξαιρεταίες προσωπικότητες.
Όταν μου ζήτησε η αγαπημένη συνάδελφος Δασκαλούα να γράψω ένα κείμενο για αυτά που μου αρέσουν και αυτά που δε μου αρέσουν στα σχολεία ενθουσιάστηκα με την ιδέα. Λέω, να μια ευκαιρία να βγάλω τα απωθημένα μου. Δεν ξέρω αν τελικά θα τα καταφέρω, αλλά υπόσχομαι στον εαυτό μου να προσπαθήσω.Αρχικώς θέλω να εκθέσω την εικόνα που σχημάτισα για την παιδεία γενικότερα: ένα κονσερβοποιείο που παραλαμβάνει ελεύθερους ανθρώπους και τους μετατρέπει, ή τουλάχιστον προσπαθεί να τους μετατρέψει, σε μηχανές της εκάστοτε κοινωνίας. Ως γνωστόν οι πνευματικές ικανότητες που αναπτύσσονται μέσα στο σχολείο είναι κυρίως η μνήμη και η επαγωγική σκέψη (2X2=4), ενώ μειώνονται η παραγωγική σκέψη (φαντασία) και η κρίση! Άρα το σχολείο δε διαμορφώνει ελεύθερα πνεύματα, αλλά ξεκάθαρα υπολογιστικές μηχανές με πολύ memory. Δε θα ξεχάσω ποτέ πόση εντύπωση μου έκανε, όταν ανακάλυψα στο πανεπιστήμιο ότι τα αρχαία ελληνικά δεν είναι κυνήγι γενικών αντικειμενικών και γενικών απολύτων, αλλά κάτι πολύ βαθύτερο – η απευθείας επαφή με τεράστια πνεύματα.
Κάθε κοινωνία φτιάχνει έτσι τα σχολεία της, ώστε να προστατεύει το σύστημά της. Δεν υπάρχει επομένως ελπίδα για προοδευτικές και ριζοσπαστικές ιδέες μέσα στο χώρο της εκπαίδευσης παρά μόνο, αν μιλάμε για μια προοδευτική κοινωνία (π.χ. τη σουηδική). Η δική μας συντηρητική, παραδοσιακή, ξενοφοβική, μιμητική, επιδειξιομανής και ανασφαλής κοινωνία φροντίζει έτσι, ώστε μέσα από την παράδοση να παράγονται γνήσια τέκνα της, ικανά να επιβιώσουν σε αυτήν χωρίς προβλήματα.
Άσχετα με αυτά που γράφουν τα βιβλία τους – τα οποία πολύ σπάνια λαμβάνουν υπόψην οι μαθητές και τα οποία έτσι κι αλλιώς είναι σαν τις δέκα εντολές που πρώτοι οι ιεράρχες παραβιάζουν – τα μεγαλύτερα πρότυπα μέσα στο σχολείο είναι οι ίδιοι οι καθηγητές τους. Πολύ περισσότερο για τα παιδιά που λόγω προβλημάτων ψάχνουν αποκούμπι στο σχολείο. Δυστυχώς βέβαια οι καθηγητές δεν είναι διαφορετικοί άνθρωποι από τους υπόλοιπους. Η πλειοψηφία, όπως και σε κάθε άλλο επαγγελματικό χώρο, βρίσκεται μέσα στα κοινωνικά καλούπια: αγοράζει και πουλά, σκέφτεται τις λίρες, τα αυτοκίνητα, τα σπίτια, τις μάππες, τις αισθητικούς, τις κομμώτριες, τα ψουμνίσματα, το κυνήγι… Αν ο – καλουπωμένος - εκπαιδευτικός μπει στον κόπο να προσεγγίσει το μαθητή, τον πειράζει για την ομάδα του για να σπάσει ο πάγος…
Σε μια συντηρητική κοινωνία σαν τη δική μας εξάλλου, μόνη γνωστή παιδαγωγική – σωφρονιστική μέθοδος είναι η τιμωρία. Τρέχεις με το αυτοκίνητο; Πλήρωσε. Χτίζεις παράνομα; Πλήρωσε. Παίρνεις ναρκωτικά; Φυλακή. Καμία πρόνοια, κανένα εναλλακτικό σχέδιο που ίσως να περιλάμβανε την ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ πρόληψη. Στον καθρέφτη της κοινωνίας, το σχολείο, αυτή είναι η επικρατούσα άποψη: τιμωρία μέχρι τελικής πτώσεως. Καπνίζεις; Ενοχλείς; Δε διαβάζεις; Δε φοράς τη στολή σου; Βαριέσαι; Αντιδράς; Τιμωρία.
Είναι πολύ χαρακτηριστικό ότι σε όσα σχολεία υπηρέτησα ως τώρα επικρατεί η ίδια κατάσταση: αν ένας μαθητής δεν καλουπώνεται, τιμωρία. Αν αντιδράσει, τιμωρία. Αν ξαναντιδράσει ξανά τιμωρία, μέχρι να φτάσει σε τέτοιο σημείο που η τιμωρία να είναι πια η μόνη λύση. Φυσικά αυτό βολεύει: δεν σκάει κανείς να βρει άλλους, πιο κοπιώδεις τρόπους προσέγγισης, η τιμωρία είναι η εύκολη λύση. Η μόνη ελπίδα είναι ότι πάντα κάποιοι λίγοι εκπαιδευτικοί αντιδρούν. Όταν είναι να ληφθούν αποφάσεις (τιμωρίας), ποτέ δεν επαρκούν αριθμητικά, αλλά με τον τρόπο τους πολλές φορές δίνουν το σημαντικό μήνυμα στα παιδιά ότι δεν βρίσκονται όλοι στα καλούπια βολεμένοι. Υπάρχουν και άνθρωποι διαφορετικοί. Αυτό είναι που μου αρέσει στα σχολεία.
7 Δεκ 2007
Ιστορία ενός μετανάστη
Την ακόλουθη ιστορία μου τη διηγήθηκε ένας Νιγηριανός μετανάστης σε μια ευρωπαϊκή χώρα. Κάποιος λέει τον ρώτησε γιατί μετανάστευσε στην Ευρώπη. Του είπε λοιπόν τα παρακάτω:
Και κάποιος έρχεται και στο παίρνει, σιγά-σιγά, κομμάτι-κομμάτι.
Ώσπου εν σου μεινίσκει σπίτι να μείνεις στη γειτονιά σου.
Φαντάσου να έχεις ένα σπίτι σε μια γειτονιά.
Και κάποιος έρχεται και στο παίρνει, σιγά-σιγά, κομμάτι-κομμάτι.Ώσπου εν σου μεινίσκει σπίτι να μείνεις στη γειτονιά σου.
Τζιαι ανακαλύφκεις σε κάποια φάση ότι επήε τζιαι έβαλε το σπίτι σου στη δική του τη γειτονιά.
Ενναν άδικο μετά να πάεις τζιαι εσύ στη γειτονιά του τζιαι να μπεις να μείνεις στο σπίτι;
Σημείωση: η άθλια εικονογράφηση έγινε στο paint από τη δασκαλούα! Η ιστορία εν πραγματική. Μου τη διηγήθηκε Νιγηριανός μετανάστης πριν από 4-5 χρόνια. Ευνόητοι οι παραλληλισμοί.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
